Me echo de menos, me echo de aquí.

Propinas y limosnas
23/01/2012Siempre me ha parecido muy curiosa la traducción literal de trinkgeld, ‘propina’ en alemán, que quiere decir algo así como ‘dinero para beber, para tomarte algo’. Cuando compras una botella, ya sea de plástico o de vidrio, pagas también el precio del envase o del casco. Si después lo devuelves en el establecimiento o lo llevas a unas máquinas que hay en los supermercados, recibes su importe. Es como una especie de recompensa, pero se trata del pfand, del valor del orden hasta en la separación de las basuras. Una medida de reciclaje medioambiental.
Por eso puede verse con frecuencia a mucha gente, la mayor parte rondando los 60 años, recogiendo las botellas que los berlineses dejan a conciencia en las calles, sobre todo en las zonas de marcha o donde se celebran los grandes acontecimientos. A veces te la piden tras dar tu último sorbo; otras, cuando ya conoces el ritmo de la ciudad, eres tú quien amablemente se la das. Aquí no se tira nada a la basura porque te perderías una sonrisa, el valor del mejor danke.
Normalmente, los jóvenes que se encuentran en su misma situación piden limosna en el metro vendiendo revistas, a través de desimprovisados conciertos que no por eso dejan de ser una maravilla, o incluso, como me ocurrió un día, recitando lo que entiendí que era, sí, una poesía. Apenas deduje alguna estrofa, el resto la disfruté escuchando cómo la leía. Cuando las vías rechinaban en una curva con ruidos ensordecedores, el vagón respondía con versos a su vez más altos.
Y es entonces en este punto cuando siempre confundo ‘propina’ y ‘limosna’. Porque esta ciudad no las embotella, sino que prefiere guardarlas en frascos de arte, cariño o solidaridad. Una medida de reciclaje humano.

Tu canción favorita
19/01/2012Enseñarle las fotos que te hicieron tanta gracia cuando no estaba; acordarte de todo lo que sucedió para poder contárselo, incluso apuntando esos detalles con los que sabes que se reirá; compartir lo que sólo a ti debería de alegrarte, un regalo que te hicieron, un pantalón que te compraste, chocolate… para abrirlo, para estrenarlo, para ¡ñaaám! cuando te mire y encontrar, ahora sí, la felicidad.
La felicidad, tu canción favorita, tan difícil de encontrar cuando te suelta la mano en medio del concierto.

Carpe Diem
19/01/2012“Todavía no me han dado el papel. ¿No crees que tengo derecho a disfrutar imaginándomelo?”
El Club de los Poetas Muertos.

Tiempo
19/01/2012Ella cree que le escuchas, pero tan solo piensas. Y te sientes más solo cuanto más se rodea. Porque parece que nunca va a poder salir de ahí: demasiadas preguntas, demasiados enredos. Lo sabes, pero tienes la esperanza de que salga y acuda por fin a rescatarte, aunque sea con las manos vacías. Con lo que sea, pero ya. Impaciencia por la indecencia, inconformismo de la decadencia.
En el fondo sólo pides que se vaya pronto, que se apague ese maldito interruptor de la agonía exagerada, de la seguridad del abandono, de la ansiedad por estar tranquilo y sereno.
- “Es cuestión de tiempo”, dicen.
- “Por eso”, replico.

Gritos
17/01/2012Como de costumbre, se volvió a subir al vagón del metro que une las estaciones de Rosa-Luxemburg Platz y Senefelder Straße, al norte de Berlín. No le entiendo muy bien su discurso porque todavía me cuesta entender el alemán a la perfección (y lo que me queda), pero me puedo imaginar de qué trata.
Se sube arrastrando los pies, con la mirada perdida, como si supiera ya que su voz no va a ser escuchada por nadie. Levanta la cabeza y en cuanto se cierran las puertas del vagón, comienza a hablar. Se detiene respetuosamente cuando suenan las indicaciones de la compañía de tranvías anunciando la próxima parada, y prosigue.
Me bajé, con la cabeza gacha, apenado. Vengo de una ciudad de apenas 250.000 habitantes y no estoy acostumbrado a coger el metro diariamente. Y desde que lo cogí por primera vez en Madrid hace ya algún tiempo, me doy cuenta (sobre todo cuando viajo solo) de la sensación de vértigo que me produce. Tantas historias encerradas en vagones, tantas vidas que vienen y van en gusanos que parecen ahogarse bajo tierra.
Pero el otro día escuché un grito precioso. Un grupo de chicos charlaba a la espera del metro, mientras una pareja de sordomudos hacía lo propio a través del lenguaje de signos. Cuando llegó el tren, varios de los amigos se montaron, así como la chica de la pareja. Se cerraron las puertas. Los chicos se despedían saludando con la mano; la pareja continuó hablando hasta que el vagón corrió más que su voz. Y comprendí que bajo tierra también te puedes asomar a la vida.
A veces no hace falta entender lo que uno dice cuando oye una voz rota y apagada. Chico, espero volver a verte pronto para mirarte esta vez a los ojos y regalarte, al menos, una sonrisa.

Moraleja (II parte)
15/01/2012Hoy me ha vuelto a ocurrir algo genial y tú eres la primera persona con la que lo comparto. De hecho, siempre eres la primera persona a la que le quiero contar las cosas más bonitas que me pasan, aunque lo que me pase sea siempre que lo más bonito de las cosas que quiero contarte es lo que te quiero en primera persona. Y lo mejor es que podré escucharte mientras te lo cuento:
Pues, verás, hoy me ha ocurrido algo genial…

Hostel, un día cualquiera
14/01/2012Nunca pensé que las horas se me pasarían tan rápido en un trabajo. Dicen que las noches dan para pensar mucho, que no se te pasa el tiempo… pero lo cierto es que, desde que empecé a trabajar en el hostel apenas miro el reloj: aquí, lo mismo charlas con un portugués y dos austríacos sobre fútbol, que con una italiana y un alemán acerca del amor, que con dos bielorrusos sobre política… Aquí, lo mismo les cuentas tu vida en Francia a dos suizas, que lo mismo te cuentan dos koreanos cómo pasan el día a día en su país, que lo mismo conoces por primera vez a un uzbeko que ni siquiera vive en Tashkent… Aquí, da lo mismo. De pronto ya son las 6.50 de la mañana y aún te pasas cinco minutos más hablando con un anciano de Liverpool (que él mismo se te acerca, te da la mano y se presenta como Peter) y te cuenta una historia que te deja maravillado…
Y yo en estos momentos es cuando más adoro este mundo, porque mientras sonrío pensando en todas estas conversaciones, de repente veo a Peter, boina en la cabeza y bastón en mano, enfrascado en un generoso abrigo dispuesto a recorrer el río Spree porque, simple y llanamente, quiere verlo de noche. Y yo en estos momentos es cuando más adoro este mundo, porque tras pasar por la puerta todavía tiene tiempo para regalarme un alegre adioush.

Echar de menos
10/01/2012
Moraleja
09/01/2012Tengo un día genial, pero lo mejor es que luego podré escucharte mientras te lo cuento.

Florecer
06/01/2012Cuando deje de jugar con mordiscos cariñosos y suaves puñetazos, entonces prepárate para recibir el verdadero golpe.
Pero me cuentan que el próximo cambio de estación en Berlín es algo excepcional. Y yo floreceré con ella.

Suficiente
04/01/2012Te emocionas porque cuentas con cinco sentidos.
Te emocionas y le coges la mano… y te emociona… y… porque cuentas con diez: tus cinco y sus cinco.
Si un día se desprenden la mitad, aunque durante un tiempo te frotes sus ojos a través de sus manos son al final tus sentidos los que prevalecen. Más fuertes, más sinceros, más sanos. Disfrútalos como quieras en la vida porque eso, fuera de exámenes críticos y pormenorizados, es más que suficiente para alcanzar de nuevo un diez.

Rey
31/12/2011
Mezclas explosivas
29/12/2011Si un día te duele el alma es porque guardabas al menos una ilusión.
A veces te encuentras con mezclas explosivas, pero si no hay motivo nunca me plantearé huir: me seguiré ilusionando, porque prefiero morir sonriendo.

Gotas
13/12/2011Amadas imperfecciones, heridas de guerra… gotas que colman los vasos de nuestras vicisitudes, de nuestras ansias, de nuestras pasiones.
Haz el amor, y la guerra sólo mientras hagas el amor. Ama el hacerlo y ama el combate, porque no hay combate más bello.
¿Por qué he de amar lo profundo cuando ya me conmueve tocar tu piel?
Eres la gota que colma el vaso de mi perplejidad cuando me sorprendes con detalles así. Detalles que, aun cuando ni siquiera son tuyos, te pertenecen. Porque cuando la vida sonríe lo hace gracias a ti.

Sobre mojado
07/12/2011La capacidad de llorar tiempo después, o la incapacidad de no poder contenerse.
Lágrima que cae, o la grima que provoca cuando continúas escribiendo cartas en sobre mojado.

San Nikolaus
06/12/2011
Sentido
30/11/2011He dejado de decirte tantas veces “te quiero”, que cuando pienso en hacerlo entiendo que ya no tiene mucho sentido.
Quise decírtelo tantas veces, que quizá haya perdido el sentido.
Pero me llegaste, piano piano. Así que no dejes de sonar en tu vida: siempre querré saber de ti.

Métrica
06/11/2011…y por un momento me pregunto cuántos gallegos habrá en este vagón en el que viajo desde hace un mes. En la boca del metro bailan música y voz, mientras yo me voy quedando sin habla. El ritmo vuelve a apagarse cuando se cierran las puertas. Comienza la orquesta del respeto, que corta el silencio con la musicalidad del idioma, con ese murmullo germano del “sh“, da “x” da miña terra. Sí, soy un emigrante, con conocimiento de causa y perplejidad por aquel Estado de bienestar.
Pero tengo suerte. No viajo con una mano delante y la otra detrás. Lo hago cómodamente, en aviones y con formación previa. Con los brazos dispuestos a cargar, pero bien abiertos. Sí, soy un emigrante privilegiado al que, sin embargo, nunca le piden el billete. Extraña apariencia de un físico del que aún no tengo más que al padre de mi Tierra y a la Madre Naturaleza: soy de donde sonrío.
De nuevo, concierto improvisado que me deja sin palabras. La piel de gallina parece querer bailar sobre la de esa rubia que me acaba de enamorar.
Salgo a Alexander Platz. Respiro. Estoy despierto, estoy en Berlín.

Oktober Herbst und Halloween
31/10/2011
Y soñar
26/09/2011Primero siempre tienes la opción de abrir los ojos y despertar del sueño, o de cerrarlos para lanzarte al vacío.
Cerrarlos es más arriesgado, pero nunca te arrepientes de haberlo intentado.
Luego siempre tienes la opción de cerrar los ojos para que ignore lo mucho que la quieres, o de abrirlos.
Abrirlos es más arriesgado, pero nunca te arrepientes de haberla mirado. Es la cosa más bonita del mundo.
Es así de sencillo, siempre abriré los ojos después de cerrarlos. Y los abrazaré muy fuerte el día en que tú también me mires así.

Non atopo
09/09/2011Non atopo a maneira de percorrer falcatruadas entre as nosas mans, de collerte no regazo dos teus bicos, semellando un despertar voltado en mel. Non atopo as apertas que forman treboadas ao verte, os dediños que tremen co teu corpo espido de soño e de ledicia. Non atopo os teus ollos que pintan o ar de lecer e que se achegan a mín cada intre que me afasto, e toda vez que tumbo sobre as follas molladas de xúbilo, dende onde vexo a túa imaxe nun canto de chuvia e morriña nas nubes que van e vén. Non atopo ese vento que sopra forte cando saes e que aloumiña as roupas máis sentidas dos nosos segredos, das nosas teimas, dos nosos beizos.

Ampliar horizontes
08/09/2011Aún en la nada, el vértigo se diluye en horizontes que sustentan estrellas.






