Llegas a la mitad de un río y de pronto te das cuenta que ya no hay vuelta atrás. Aunque trates de empezar la vida de cero una y otra vez. Cada vez se aproxima más el abismo y el río no es bidireccional, así que tan solo queda nadar contracorriente.
Contracorriente para superar las dificultades y, sobre todo, para volver a ser niño. Sí; con más riesgo a caer que un adulto, pero empapado de ilusiones en una gran bañera con cientos de burbujas de jabón.
Para todos los que luchan contra el cambio cromático en un mundo que tan solo lo quieren limpio de maldad: en un mundo que tan solo lo entienden de color de rosa.
Un mes escribiendo al aire. No importa. Da igual. Sí, la letra con sangre entra, pero qué rojo resulta aprender en el aula mental. Son letras que nacen para que uno aprenda, para que uno vea: nunca para ser vistas. Historias con las que uno se castiga. Encerados que retumban angustia una y otra vez. Clamor por ese agua lastimosa de tus ojos.
Pero da igual. ¿Por qué plasmarlo en una pantalla? Al fin y al cabo, acabarían muriendo de cualquier manera. Al fin y al cabo, acabaría muriendo de cualquier manera. Se escribe en mayúscula y se lee en minúscula. Quien habla de hortera lo dice vestido. ¿Importa el color de la piel? Es vocabulario mayúsculo, altanero, escrupuloso, fino. Nunca se repara en el fondo. Nadie advierte el detalle. Nadie se detiene. Nada se detiene. No hay tiempo para la repetición. No hay tiempo a volver atrás. No hay tiempo para la negación. No, no, no. Por eso, ¡qué más da! Esto no son más que palabras. Al fin y al cabo, la letra no llora.
Esto es lo que repetía una y otra vez bajando de Montjuic después del concierto… en el día de mi cumpleañosssss! tan ta tan ta tan, tatatatatatannnnn…
pffff… qué lujazo… y a menos 10 metros en un momento del concierto… irrepetible =)
por cierto, este vídeo es de los más chulos que vi jejeje
graciassss * * * * * C O L D P L A Y * * * * *
que qué es para mí Coldplay??? lo explicaré en breves y así hago un post y recupero aquello que decía sobre que no es necesario pensar en lo que dice una canción… es más, en general, la letra no sirve para nada.
No se oye ni un alma. Sobre la mesa, un vaso de leche fría con cacao y multitud de galletas variadas, temerosas a ser engullidas sin compasión. Las de chocolate se despiden sin ninguna clase de esperanza. Saben que llega la hora.
Son las doce de la noche y comienza a sonar la misma música de siempre en los dos cascos, perfectamente colocados. No quiero sufrir escuchando sus quejas y crujidos lastimosos. Empieza El Larguero: “Tu afición es sentimiento, y tiene mucho alimento…”
Ausente y con la mirada perdida doy la bienvenida a las invitadas a mi ritual diario de felicidad.
Como no voy a resolver el mundo con mis palabras, porque veo que da igual que sea el año 2009 que el siglo V, ya que no se avanza nada en esta Europa tan “cuna de la cultura”… tan solo lamentaré que exista un país cercano (y los que vendrán) que considere delito ser persona. Los inmigrantes pueden ser un problema aquí y en la China, es lógico que haya que llevar a cabo planes para controlar las llegadas masivas y mil cosas más. Pero que te larguen de un trozo de tierra por ser de “fuera” de ese trozo de tierra… uno es dueño de sí mismo, pero de nada más. En fin… qué pena que no hubiera un pez-extraterrestre en el 69, allá en la Luna, para decirles a Armstrong y a Aldrin que no pisaran suelo lunar sin los papeles necesarios… claro, como era en el Mar de la Tranquilidad pues no dijeron nada. Pero ese trozo que gira alrededor de la Tierra (¿esa supongo que sí es la de todos?) era parte del océano Pacífico…
A todos aquellos estudiantes que reclaman una nota mayor cuando tienen más de un 9,5, que les sobra para entrar en las futuras carreras, les digo lo siguiente:
NADIE ES PERFECTO. Y LO DEMOSTRÁIS RECLAMANDO UNA NOTA MAYOR, POR LO QUE OS MERECÉIS QUE NO OS LA SUBAN. ES MÁS, PERSONALMENTE OS LA BAJARÍA. POR PETARDOS. PORQUE DEMOSTRÁIS UNA COMPETITIVIDAD QUE REPUGNA.
No se puede alardear por la televisión de estas metas verdaderamente absurdas. Luchar por algo significa otra cosa, como luchar contra aquellas personas que pisan a los demás con tal de conseguir un puesto. A mí también me faltan décimas para afirmar que este tipo de gente es la que muestra una mayor predisposición a hundir al resto. Me faltan décimas para decirle que se vayan a sus casas, que disfruten del verano y que dejen disfrutarlo a los demás.
Me faltan décimas, pero me hierve la sangre con estas historias.
Montados nos seus tractores, os gandeiros galegos chegan a Santiago e pasan por diante dun McDonalds montado no dólar. «É a lei da oferta e a demanda», din algúns. Curioso mundo globalizado.
As desruralizacións, como a vivida en Galicia nestes últimos anos, levan camiños opostos ás necesidades básicas alimentarias, é dicir, ao sector primario da agricultura e da gandería. Xa non somos unha das áreas máis pobres da Comunidade Europea. Entran novos países que, evidentemente, comezan a dedicarse a este sector básico. O grifo das axudas Proder, Leader e un largo etcétera esgótanse. Hai que dar paso aos países emerxentes. Sen embargo, son Francia e as grandes superficies comerciais as que provocan este outro tipo de movilidade do rural que estamos a sufrir en Santiago. É o excedente deste país e o baixo prezo das marcas brancas o que realmente está a facer dano ao pobo galego. E é aquí onde Europa non debe pechar os ollos: as axudas non só son monetarias, tamén se materializan con intervencións comprometidas.
O desenrolo, a industralización, ataca moitas veces cruel e vorazmente ao verde. Ningún lugar estará xamais preparado para un avance deste tipo, e quizais con máis razón Galicia. Aínda que non só o verde. Os estudos da Unión Europea reparan no aumento da obesidade na poboación infantil. Queren os porqués, pero só os das outrasvacas.
Unha familia sae de comer os seus respectivos McMenús e se dirixe cara unha casa rural da man do sector servizos. «Chegan estranos», din os lugareños. Pero non chega nada máis. Lamentablemente, polo único que poden agardar é pola chegada do lobo.
La juventud de hoy en día parece que se dedica a vivir en casa de los padres hasta la treintena o más… Para que luego digan que los jóvenes (esos malditos) no dedican tiempo a estar con la familia…
A elección da nova directora de TVG é coma unha bala directa ao corazón. A reportaxe sobre as vacas tolas do programa ”A caixa negra”, prevista para as once da noite do (xoves?) da semana pasada, non saiu en antena. Cambiaron o programa por unha peli de vaqueiros. Tiñan algo que esconder?, algunha xestión ou declaración que non gostaba, quizáis?, e que é máis importante unha película do oeste que o que ocorreu en Europa hai uns anos?, non importaba iso da proximidade?, a loucura chégalles agora?, seica tolearon de verdade…?
Lembreime dalgún cativo que gravara o programa para facer un traballo para clase e, ao día seguinte, vira cos seus propios ollos o que sempre estivo no seu mundo imaxinario de indios e vaqueiros…